خدا من را می بیند شما را چطور ...؟ !
... حرف هایی گاه پوچ و گاه
ماه من دلم که می گیره تو حیاط خونه اونقدرقدم می زنم که گاهی صدای ناله ی پاهام رو حس می کنم پاهایی که تازگی ها خیلی بی رمق شده اند نمی دونم چرا ! شاید این روزها من دلم خیلی می گیره و پاهام هم خسته ؛ اونقدر که آسمون هم از دستم آرامش نداره گاهی بهش می گم خوش به حالت با این همه ستاره این ستاره ها درونت رو متحول می کنن روشنت می کنن ، نجاتت می دن نه مثل من که ... من که از باطن تاریک خودم رنج می برم و گاهی تو تاریکی خودم غرق میشم و چشمام در برابر همه چیز نا بینا می شن نمی دونم ماه من چرا ستاره ای در وسعت نه چندان پهناور من سو سو نمیزنه خدا می داند به راستی خوش به حال خدا که اینقدر به ندونسته های ما اگاهه؛ گاهی می نویسم نوشته هایی نا موفق و بی سر وته نوشته هایی که ناتوانی من رومی رسونن یک سری تفکراتی درونی که مدت هاست مخاطبام از درک آن عاجز شدن چقدر ضعیفیم ما چقدر حقیریم ما کنار پنجره ی اتاقم می شینم و مخلوقاتی رو که در آشفته بازار شهر می آن و می رن نگاه می کنم به این همه چراغ که تو شهر روشنایی بخش خونه ها شدن راستی هر چقدر اطرافمون شلوغ تر میشه بیشتر احساس تنهایی می کنیم و تازه اون موقع می فهمیم که هر کس تو نبرد زندگی فقط یه سربازه و تو میدون جنگ هم هر کس به فکر نجات خودشه؛ دلم که می گیره ماه من مسافر خیال رو روونه ی کوچه باغ های دوران کودکیم می کنم دورانی آکنده از شادی و عاری از فکر و خیال همیشه وقتی بچه هستیم دوست داریم زود تر بزرگ بشیم زود تر برای خودمان تصمیم بگیریم زود تر صورتمان زبر بشه زود تر عاشق بشیم زود تر فرزندانمان را در آغوش بگیریم زود تر پولدار بشیم و زود تر ... اما وقتی با دوران کودکی وداع می کنیم دعا می کنیم که زود تر بچه بشیم دوباره ! درست مثل همین حرف : انسان هر چی بزرگ تر می شود کوله بار مشکلاتش هم سنگین تر می شود ؛ سعی می کنم بخندم گاهی با شنیدن صحبت ها ی این واون و گاهی هم قدم زدن با این واون در این جا و اونجا .............. دلم که می گیره ماه من گاهی هم ... و شاید این بهترین راه درمون منه ماه من ... ! ؛ دست معبودم را غرق بوسه می کنم و تازه وقتی که وجودش را در کنارم حس می کنم همه اون دلتنگی ها به آرامشی نشاط آور تبدیل میشن آرامشی که هیچ معشوقی نمی تونه نثار عشقش بکنه خدایا چقدر دوستت دارم
| Design By : Night Skin |
من می خواستم لبهایم مثل یک ماهی قرمزکوچک باشد توی حوض صورتم و همه کیفش را ببرند. آخر خوب می دانستم که هیچ کس با چشم بد به ماهی قرمز نگاه نمیکند الی گربه سیاه خانه همسایه که تازه او هم وقتی می دید این ماهی قرمز دم جنبان خانه ما معصوم است و رقص، ذات بالههای زیبای اوست، گاهی می نشست تنگ حوض و دلش را کامل میداد به دلبریهای پاک صاحب آب و دیگر چنگ و دندان به رخاش نمیکشید و منتظر خلوت هم نمیماند. هرچه بود همان تماشای شفاف کنار حوض روشن بود وبس.
ولی دیدی چه بر سر کودکیهایم آمد؟ یکهو همه چیز خراب شد . دست و پایم روز به روز بزرگ تر می شدند و خانه ما روز به روز کوچک تر. بعد کلنگ به جان خانهها افتاد و نسل حوض برافتاد و جایش تنگ بلور آمد و از همان روز که ماهی قرمزهای بیچاره را توی تنگ بلور انداختند، گربهها حریصتر شدند وهی همه برای دولب قرمز من چنگ و دندان تیز کردند. من دیگر بزرگ شده بودم و موهای از شب سیاهترم را توی یک روسری گل گلی قایم میکردم و بعد گربهها هی حریص تر میشدند و ماهیها هی میترسیدند و هی من بیشتر موهایم را دلتنگ میشدم و دیگر هیچ گربهای به هیچ ماهی قرمزی رحم نکرد و دیگر هیچ کس نفهمید که زیبایی ذات ماهی قرمز است.
از کودکی تا زن شدن راه سختی را آمدم. هزار بار سرکشی کردم و هزار بار دهان باز کردم که آی من می خواهم لبهایم مثل همان ماهی قرمز کوچک باشد توی حوض صورتم ولی حالا از همان روزی که زن شدم تا خود امروز، سالهاست که این دهان جز برای اعتراض باز نمی شود. من حتی نمیخواستم به خاطر شکستن تنگ بلوری که شده است حصاری برای گوهر ناب زیبایی جنس ما، کسی گربه همسایه را از دروازه شهر آویزان کند اما نشد و من هربار از پشت همان شیشه، اول شرم کردم از چشمهای هیز گربه و بعد به همان اندازه از چشمهای ز حدقه در آمدهاش بر حلقه دار. آخر هم نفهمیدم که چرا کلنگها اول افتادهاند به جان حوض و بعد به جان ماهیها و بعد گربهها .
از روزی که زن شدم دیدم که یک صفحه دیجیتالی بزرگ و یک بشقاب بزرگتر گذاشتهاند در بلندای شهر تا این خطوط ماهواری یک کاری کنند که کلی ماهی قرمز دم جنبان ناز توی تلوزیون آپارتمانهایی که جای خانهها را گرفته، برای همه گربه های شهر هنرنمایی کنند به شرط آنکه یک وقت ماهیهای خانگی با دیدن هنرنمایی مجاز ماهیهای خارجی، هوس «چکمه» و چکامه برای زنانگی مرده خویش نکنند.
از روزی که زن شدم تا امروز، این ماهی قرمز توی حوض صورتم، افتاده گوشه تنگ شیشهای و هی نفس تنگی میکند.
و اكنون
محتاجم تنها محتاج يك چيز...
محتاج دعاي خير شما...
بنویس
بنویس و هراس مدار
از آنكه غلط ميافتد.
بنويس و
پاك كن
همچون خدا كه هزاران سال است
مينويسد و پاك ميكند
و ما هنوز زندهايم
در انتظار پاك شدن
و بر خود ميلرزيم.
