خدا من را می بیند شما را چطور ...؟ !
... حرف هایی گاه پوچ و گاه
اينبار خواستم هم خودمو از دست اين همه علامت نگارشي و دستوري و خبري و پرسشي و ... خلاص کنم هم همراهای خستگي ناپذيرمو و ببينم که ميشه بي اينهمه مدد گرفتن از علامات کامل منظورمو برسونم يا نه شرمنده که نميتونم علامت سوالو اينجا يا هرجاي ديگه قرار بدم نميدونم... اينبار نه رنگم رنگ دريائيهاست نه کلماتم تو قالب بسته و باز سنتيه شايد ميخوام ساده گفتنو تمرين کنم ... نه ..آخه اونم به علامت ربطي نداره آخه من هر روزم با ديروز فرق ميکنه اينو خودم مطمئنم حالا چي بايد بگم چطور حرفمو حالي اين دل بهونه گيرم کنم اصلا واسه چي چهارتا علامت داره منو فکر منو مسير منو تحت تاثير خودش قرار ميده يعني ساده و بي پيرايه گفتن اينقدر مشکله يعني به درخواست دروني ضمير خودآگاهم پاسخ دادن اينقدر بايد منو مجهول رها کنه و بره تا منم مثل يه بچه بهونه گير فقط به کلمات و بازي با اونا متوسل بشم آخي ! راحت شدما ! چه بده وقتي ميخواي اوني که هستي نباشي ! "خود"م الآن داشت بهم ميگفت :" تو با من آشنائي ، ميدوني نبايد با خنده تلخت ، گريه هاي منو يادآور بشي ؟ پس چرا اينکارو مي کني؟ چرا منو از بام عادت شب گرديهاي تنهائيت مثل يه خلط به روزاي فراموشي ميسپري ؟! لاله ! بگو ! لاله بگو که چي تو دلت ميگذره ! چرا و از چي ميترسي ؟! کيه که ندونه اشک، پاسخ بي معطل به خنده هاي غفلت ازتنهائي هاته ؟ ميدونيد ! ميمونم چي جوابشو بدم ؟ نميدونم چرا فکر ميکنم درست ميگه ؟ آخه من تاحالا با "خود"م صادق نبودم ! آخه تا حالا نميخواستم "خود"مو ببينم و "خود"مم انصافا دم و بازدمم و نفسم باز نيومده بود ،درست همین چند ساعت پيش منو به يه بزم گريه ، ازون بزماي بي حضور غير که بدجور از همین حالا واسه دوباره بوئيدنش دلم تنگ شده ، دعوت کرد . منم طبق عادت جواب منفي دادم ! ولي ولکن نبود و ديدم اين تو بميري ، ازون تو بميريها نيست و رفتم. واي ! چه روزی بود ! چه قشنگ ميتونستي ببيني چي به سرت اومده ! تموم امروز فقط به اين فکر ميکردم که چطور ميشد اگر هيچوقت نميفهميدم که چه بلائي سرم اومده ؟ اگر هيچوقت نميدونستم چه کارهائي کردم که "خود"م هم دوست نداشتم انجامشون بدم و با اين ندونستن چقدر راحت نفس ميکشيدم ! 
| Design By : Night Skin |
من می خواستم لبهایم مثل یک ماهی قرمزکوچک باشد توی حوض صورتم و همه کیفش را ببرند. آخر خوب می دانستم که هیچ کس با چشم بد به ماهی قرمز نگاه نمیکند الی گربه سیاه خانه همسایه که تازه او هم وقتی می دید این ماهی قرمز دم جنبان خانه ما معصوم است و رقص، ذات بالههای زیبای اوست، گاهی می نشست تنگ حوض و دلش را کامل میداد به دلبریهای پاک صاحب آب و دیگر چنگ و دندان به رخاش نمیکشید و منتظر خلوت هم نمیماند. هرچه بود همان تماشای شفاف کنار حوض روشن بود وبس.
ولی دیدی چه بر سر کودکیهایم آمد؟ یکهو همه چیز خراب شد . دست و پایم روز به روز بزرگ تر می شدند و خانه ما روز به روز کوچک تر. بعد کلنگ به جان خانهها افتاد و نسل حوض برافتاد و جایش تنگ بلور آمد و از همان روز که ماهی قرمزهای بیچاره را توی تنگ بلور انداختند، گربهها حریصتر شدند وهی همه برای دولب قرمز من چنگ و دندان تیز کردند. من دیگر بزرگ شده بودم و موهای از شب سیاهترم را توی یک روسری گل گلی قایم میکردم و بعد گربهها هی حریص تر میشدند و ماهیها هی میترسیدند و هی من بیشتر موهایم را دلتنگ میشدم و دیگر هیچ گربهای به هیچ ماهی قرمزی رحم نکرد و دیگر هیچ کس نفهمید که زیبایی ذات ماهی قرمز است.
از کودکی تا زن شدن راه سختی را آمدم. هزار بار سرکشی کردم و هزار بار دهان باز کردم که آی من می خواهم لبهایم مثل همان ماهی قرمز کوچک باشد توی حوض صورتم ولی حالا از همان روزی که زن شدم تا خود امروز، سالهاست که این دهان جز برای اعتراض باز نمی شود. من حتی نمیخواستم به خاطر شکستن تنگ بلوری که شده است حصاری برای گوهر ناب زیبایی جنس ما، کسی گربه همسایه را از دروازه شهر آویزان کند اما نشد و من هربار از پشت همان شیشه، اول شرم کردم از چشمهای هیز گربه و بعد به همان اندازه از چشمهای ز حدقه در آمدهاش بر حلقه دار. آخر هم نفهمیدم که چرا کلنگها اول افتادهاند به جان حوض و بعد به جان ماهیها و بعد گربهها .
از روزی که زن شدم دیدم که یک صفحه دیجیتالی بزرگ و یک بشقاب بزرگتر گذاشتهاند در بلندای شهر تا این خطوط ماهواری یک کاری کنند که کلی ماهی قرمز دم جنبان ناز توی تلوزیون آپارتمانهایی که جای خانهها را گرفته، برای همه گربه های شهر هنرنمایی کنند به شرط آنکه یک وقت ماهیهای خانگی با دیدن هنرنمایی مجاز ماهیهای خارجی، هوس «چکمه» و چکامه برای زنانگی مرده خویش نکنند.
از روزی که زن شدم تا امروز، این ماهی قرمز توی حوض صورتم، افتاده گوشه تنگ شیشهای و هی نفس تنگی میکند.
و اكنون
محتاجم تنها محتاج يك چيز...
محتاج دعاي خير شما...
بنویس
بنویس و هراس مدار
از آنكه غلط ميافتد.
بنويس و
پاك كن
همچون خدا كه هزاران سال است
مينويسد و پاك ميكند
و ما هنوز زندهايم
در انتظار پاك شدن
و بر خود ميلرزيم.
