خدا من را می بیند شما را چطور ...؟ !
... حرف هایی گاه پوچ و گاه
به زندگی که نگاه می کنم یا به زندگی ات که نگاه می کنی می بینم یا می بینی که نمی توانی همه اش را به یاد بیاوری .
اگر باور نداری همین الان فکر کن. فکر کن و همه ی زندگی ات را به یاد بیاور . می دانم که نمی توانی و نمی توانم . اصلا از زندگی ات ؛ از زندگی بیست و چند ساله_ کمتر یا بیشتر _ چه برایت مانده است ؟ چه برایت می ماند. گذشته را به چشم بیاور . جز لحظه یا لحظاتی نمانده و نمی ماند .
از کودکی , از دوران دبستان ؛ از آن همه در کلاس بودن چه برای تو مانده است ؟ از مدرسه ی راهنمایی یا دبیرستان چطور ...؟ از دیروز برایت چه مانده و از لحظه ی گذشته ....؟
همه چیز زود محو می شود . نه خیلی زود ... ولی محو می شود و تنها اثرش می ماند . تو , هم اثر را می بینی و پی به موثر آن می بری . پشت سرت را نگاه می کنی ؛ آثار رد پا را روی برف می بینی و به یاد می آوری که انگار همین چند لحظه ی پیش بود که از کنار آن تیر چراغ برق رد شده بودی .
باید خودت را در گلوگاه های گذشته ی زندگی ببینی . باید خود را ببینی که از یک خطر رها شده ای یا دچار ... باید خود را در گلوگاه های خطر حس کنی . آری ! گلوگاه ... همان جاهای حساس زندگی . همان جایی که شاید اصلا هم حساس نیست . همان جایی که فقط به یاد تو مانده .
گه گاه هم که آلبوم را ورق می زنی , همه ی زندگی گذشته , زنده می شود . نه همه اش ... شاید اغلبش با جزئیات و گاه بدون آن ... و عکس هایی که منتخب نبودند را زنده می کنی . تک به تک ...
عکس بگیر ...
عکس بگیر ... از این همه دیوانگی ام 
| Design By : Night Skin |
من می خواستم لبهایم مثل یک ماهی قرمزکوچک باشد توی حوض صورتم و همه کیفش را ببرند. آخر خوب می دانستم که هیچ کس با چشم بد به ماهی قرمز نگاه نمیکند الی گربه سیاه خانه همسایه که تازه او هم وقتی می دید این ماهی قرمز دم جنبان خانه ما معصوم است و رقص، ذات بالههای زیبای اوست، گاهی می نشست تنگ حوض و دلش را کامل میداد به دلبریهای پاک صاحب آب و دیگر چنگ و دندان به رخاش نمیکشید و منتظر خلوت هم نمیماند. هرچه بود همان تماشای شفاف کنار حوض روشن بود وبس.
ولی دیدی چه بر سر کودکیهایم آمد؟ یکهو همه چیز خراب شد . دست و پایم روز به روز بزرگ تر می شدند و خانه ما روز به روز کوچک تر. بعد کلنگ به جان خانهها افتاد و نسل حوض برافتاد و جایش تنگ بلور آمد و از همان روز که ماهی قرمزهای بیچاره را توی تنگ بلور انداختند، گربهها حریصتر شدند وهی همه برای دولب قرمز من چنگ و دندان تیز کردند. من دیگر بزرگ شده بودم و موهای از شب سیاهترم را توی یک روسری گل گلی قایم میکردم و بعد گربهها هی حریص تر میشدند و ماهیها هی میترسیدند و هی من بیشتر موهایم را دلتنگ میشدم و دیگر هیچ گربهای به هیچ ماهی قرمزی رحم نکرد و دیگر هیچ کس نفهمید که زیبایی ذات ماهی قرمز است.
از کودکی تا زن شدن راه سختی را آمدم. هزار بار سرکشی کردم و هزار بار دهان باز کردم که آی من می خواهم لبهایم مثل همان ماهی قرمز کوچک باشد توی حوض صورتم ولی حالا از همان روزی که زن شدم تا خود امروز، سالهاست که این دهان جز برای اعتراض باز نمی شود. من حتی نمیخواستم به خاطر شکستن تنگ بلوری که شده است حصاری برای گوهر ناب زیبایی جنس ما، کسی گربه همسایه را از دروازه شهر آویزان کند اما نشد و من هربار از پشت همان شیشه، اول شرم کردم از چشمهای هیز گربه و بعد به همان اندازه از چشمهای ز حدقه در آمدهاش بر حلقه دار. آخر هم نفهمیدم که چرا کلنگها اول افتادهاند به جان حوض و بعد به جان ماهیها و بعد گربهها .
از روزی که زن شدم دیدم که یک صفحه دیجیتالی بزرگ و یک بشقاب بزرگتر گذاشتهاند در بلندای شهر تا این خطوط ماهواری یک کاری کنند که کلی ماهی قرمز دم جنبان ناز توی تلوزیون آپارتمانهایی که جای خانهها را گرفته، برای همه گربه های شهر هنرنمایی کنند به شرط آنکه یک وقت ماهیهای خانگی با دیدن هنرنمایی مجاز ماهیهای خارجی، هوس «چکمه» و چکامه برای زنانگی مرده خویش نکنند.
از روزی که زن شدم تا امروز، این ماهی قرمز توی حوض صورتم، افتاده گوشه تنگ شیشهای و هی نفس تنگی میکند.
و اكنون
محتاجم تنها محتاج يك چيز...
محتاج دعاي خير شما...
بنویس
بنویس و هراس مدار
از آنكه غلط ميافتد.
بنويس و
پاك كن
همچون خدا كه هزاران سال است
مينويسد و پاك ميكند
و ما هنوز زندهايم
در انتظار پاك شدن
و بر خود ميلرزيم.
