خدا من را می بیند شما را چطور ...؟ !
... حرف هایی گاه پوچ و گاه
گاه می شود که نمی دانی از کجا باید شروع کنی و به کجا خاتمه دهی . ولی میدانی هر چه باشد و هر وقت شروع شود بالاخره روزی تمام می شود یا تمامش می کنی ! این قانون طبیعت است که ساده باشد . شروعی ساده و خاتمه ای ساده. شروع و ژایانی ساده که فقط ُ ساده به نظر می رسد و اگر درست ببینی ساده نیست . از جنس آن کارهایی که از دور می گویی کاری ندارد و وقتی می روی که انجامش دهی می بینی که انگار ...انگار آنچه در تفکرات خود داشتی چیز دیگری بود غیر از آنچه اکنون روبروی توست . نشسته ای و با آن میل بافتنی های قدیمی ذهن،که دیگر دارد می شکند، آنقدر می بافی و بافته ای که حتی خودت هم فراموش کرده ای که سرش کجا بود و می خواستیتهش به کجا برسی ؟؟؟فقط می بافی به امید آنکه از ته و توی این گره های سردرگم چیزی بیرون بیاید . شاید یک جوراب یا شال گردن .... چیزی شبیه آنکه خودت هم نمی دانی ...! دستم به قلم نمی رود . اگر می رفت که می نوشتم . وقتی نمی رود اگر به زور ببری اش ؛ اگر هلش بدهی زمین می خورد و خراب می شود. زخمی می شود ... در هر حال دلم لک زده برای نوشتن .... برای خواندن ..... برای ........... کاش می شد همه چیز را نوشت.البته همه چیز را می توان نوشت اما همه ی چیزها را نمی توان . می توان از هر چیز که بخواهی قلم زد و قلم را پا به رکاب کرد ؛ ولی وقتی دست می گذاری روی آن نقاط کور دیگر نمی شود . خوب ، آخر اسمش را هم رویش گذاشته اند ..... نقطه کور ...... یعنی نقطه ای که تو آنجا را نمی توانی ببینی . می توانی نشان بدهی و بگویی که فلان جاست ولی نمی توانی آدرسش را بدهی می فهمی که تمام افکارت از روی فهم است نه وهم ... نقطه اول را که بگذاری می فهمی که انگار همه چیز ،از همان نقطه ی اول است . می فهمی که نقطه اول همان گام اول است که تا برنداری اش به گام دوم نخواهی رسید . نقطه ی اول همان است که اول بار کف پا را روی زمین حس کردی و خواستی زندگی کنی ... نقطه اول را که بگذاری می فهمی ، نقطه ی اول نطفه ی تمام مشکلات خواهد بود ، و بعدترها هم نمی توانی انگشت اشاره به سمت کسی دراز کنی و مقصرنشان دهی . آخر ، اولین بار این خودت بودی که ... نقطه اول را که بگذاری می فهمی نقطه اول همان خط پایان است که دیگر رسیده ای به آخر خط و چاره ای جز گذاشتن یک نقطه نداری تا حرف های ناتمام ، که به این راحتی ها هم تمام شدنی نیست ، شاید به جایی برسد ... نقطه اول را که بگذاری می فهمی اول و آخر همه کارها همان یک نقطه بود که باید می گذاشتی و چاره ای هم جز این نداشته ای... نقطه ی اول را که بگذاری می فهمی که فقط همین یک نقطه است که وجود دارد و تو ، هم همان نقطه ای . همه عالم همان نقطه است... نقطه ی اول را بگذاری می فهمی که ...
| Design By : Night Skin |
من می خواستم لبهایم مثل یک ماهی قرمزکوچک باشد توی حوض صورتم و همه کیفش را ببرند. آخر خوب می دانستم که هیچ کس با چشم بد به ماهی قرمز نگاه نمیکند الی گربه سیاه خانه همسایه که تازه او هم وقتی می دید این ماهی قرمز دم جنبان خانه ما معصوم است و رقص، ذات بالههای زیبای اوست، گاهی می نشست تنگ حوض و دلش را کامل میداد به دلبریهای پاک صاحب آب و دیگر چنگ و دندان به رخاش نمیکشید و منتظر خلوت هم نمیماند. هرچه بود همان تماشای شفاف کنار حوض روشن بود وبس.
ولی دیدی چه بر سر کودکیهایم آمد؟ یکهو همه چیز خراب شد . دست و پایم روز به روز بزرگ تر می شدند و خانه ما روز به روز کوچک تر. بعد کلنگ به جان خانهها افتاد و نسل حوض برافتاد و جایش تنگ بلور آمد و از همان روز که ماهی قرمزهای بیچاره را توی تنگ بلور انداختند، گربهها حریصتر شدند وهی همه برای دولب قرمز من چنگ و دندان تیز کردند. من دیگر بزرگ شده بودم و موهای از شب سیاهترم را توی یک روسری گل گلی قایم میکردم و بعد گربهها هی حریص تر میشدند و ماهیها هی میترسیدند و هی من بیشتر موهایم را دلتنگ میشدم و دیگر هیچ گربهای به هیچ ماهی قرمزی رحم نکرد و دیگر هیچ کس نفهمید که زیبایی ذات ماهی قرمز است.
از کودکی تا زن شدن راه سختی را آمدم. هزار بار سرکشی کردم و هزار بار دهان باز کردم که آی من می خواهم لبهایم مثل همان ماهی قرمز کوچک باشد توی حوض صورتم ولی حالا از همان روزی که زن شدم تا خود امروز، سالهاست که این دهان جز برای اعتراض باز نمی شود. من حتی نمیخواستم به خاطر شکستن تنگ بلوری که شده است حصاری برای گوهر ناب زیبایی جنس ما، کسی گربه همسایه را از دروازه شهر آویزان کند اما نشد و من هربار از پشت همان شیشه، اول شرم کردم از چشمهای هیز گربه و بعد به همان اندازه از چشمهای ز حدقه در آمدهاش بر حلقه دار. آخر هم نفهمیدم که چرا کلنگها اول افتادهاند به جان حوض و بعد به جان ماهیها و بعد گربهها .
از روزی که زن شدم دیدم که یک صفحه دیجیتالی بزرگ و یک بشقاب بزرگتر گذاشتهاند در بلندای شهر تا این خطوط ماهواری یک کاری کنند که کلی ماهی قرمز دم جنبان ناز توی تلوزیون آپارتمانهایی که جای خانهها را گرفته، برای همه گربه های شهر هنرنمایی کنند به شرط آنکه یک وقت ماهیهای خانگی با دیدن هنرنمایی مجاز ماهیهای خارجی، هوس «چکمه» و چکامه برای زنانگی مرده خویش نکنند.
از روزی که زن شدم تا امروز، این ماهی قرمز توی حوض صورتم، افتاده گوشه تنگ شیشهای و هی نفس تنگی میکند.
و اكنون
محتاجم تنها محتاج يك چيز...
محتاج دعاي خير شما...
بنویس
بنویس و هراس مدار
از آنكه غلط ميافتد.
بنويس و
پاك كن
همچون خدا كه هزاران سال است
مينويسد و پاك ميكند
و ما هنوز زندهايم
در انتظار پاك شدن
و بر خود ميلرزيم.
