خدا من را می بیند شما را چطور ...؟ !
... حرف هایی گاه پوچ و گاه
اما من , در اين نيمه شب , بشدت با اين انديشه دست به گريبانم كه: "من كدامم " ؟ آيا آنكه همه , ميشناسند؟ يا آنكه خود را در پناه اين "نمود" نهان كرده است؟ نميدانم چرا آرزومندم از وحشت اين ترديد , در پناه اين معني آرامش را احساس كنم كه : "من هيچ كدام نيستم". من آنم كه اين هر دو را در يافته و از هم باز شناخته است. اما اگر دريافتن و باز شناختن چيزي دليل "نه من" بود آن باشد , اين من نيز من نيست . و چه وحشت آور است كه احساس ميكنم هر چه بدنبال خويش ميروم آنرا نمي يابم , هر چه را كه خود ميبينم خود نيستم , بيگانه ايست كه به فريب خود را من مينمايد ... اما اگر انديشه اين راه را بتواند تا سرانجام دنبال كند , دردناك نخواهد بود كه هيچ گاه به "من" دست نيابم ؟ اگر بپرسيد : پس آنكه همين انديشه ها را مي سازد كيست ؟ مگر نه اين ،خود "من" است ؟ ميپرسم : پس اگر اين من باشد پس ، "آنكه انديشه آنكه همين رامي سازد كيست" را ساخته است كيست ؟ از هنگامي كه در يافته ام بجاي اين كه بگوييم : "من اينم" مي توانم گفت : "من اين است" ،از يافتن خود يكسره نا اميد شده ام اگر چه ، خود را يافتم كه : "فلانم" مي توانم آن را با اين جمله بيان كنم كه : "من فلان است" . پس متكلم در اين ميان كيست ؟ من اكنون نسبت به آنكه گفت : "هر كه خود را شناخت خدا را شناخت" بدبين شده ام كه نكند مي خواسته بگوييد ، "خدا شناس كسي هست كه به يك توهم دل بسته است" . اين يك دروغ مصلحتي است تا انديشه را از ورود به اندرون پر از "من" آدمي باز دارد . من احساس مي كنم همواره آنكه مي انديشد با آنچه انديشه ميشود جداست و نيز آنكه حس ميكند با آنكه مينديشد . و از همين روست كه در ميان اين همه "من" ، از يافتن "من" واقعي در خويش نوميد ميشوم و گاه از بودنش ، و در اين حالت است كه دوست مي دارم همه اين من هايي را كه خود مي يابم به يك حقيقت مرموز "جز من" نسبت دهم و اينها را جلوه هاي او بدانم . اما ميترسم سخنم با آنچه عارفان و فيلسوفان و صاحبان مذاهب ميگويند نزديك شود . پس چه بهتر در اين حيرت بمانم و از جستجوي خويش باز گردم . من ميتوانم زندگي كنم در حالي كه هيچگاه ندانم "كدامم" ؟ اي خداي بزرگ ؟ تو چه باشي چه نباشي ، من اكنون سخت به تو نيازمندم . تنها به اين نيازمندم كه تو باشي . اي انسانها ! آن روز كه يقين كرديم در اين جهان خدايي نيست ،انساني ترين وظيفه اي كه در خود احساس كه در خود حس ميكنيم اين خواهد بود كه ، نوميدانه اما به سرعت دست به كار ساختن يك "انسان جاويد" شويم تا پس از ما نشاط صبح و عفت سپيده دم ، اندوه ملايم غروب و اسراري را كه در دل شبها چشم انتظار "كسي" هستند تا آنها را درك كند و اين هستي تشنه را كه همواره در جستجوي دست انديشه ايست كه او را بنوازد در يابد . اكنون در چهره هستي و در چشمان اين آسمان معصوم ، بيم حسرت آميزي را مي خوانم كه روزي اگر انسان را از دست بدهند چه خواهندكرد
| Design By : Night Skin |
من می خواستم لبهایم مثل یک ماهی قرمزکوچک باشد توی حوض صورتم و همه کیفش را ببرند. آخر خوب می دانستم که هیچ کس با چشم بد به ماهی قرمز نگاه نمیکند الی گربه سیاه خانه همسایه که تازه او هم وقتی می دید این ماهی قرمز دم جنبان خانه ما معصوم است و رقص، ذات بالههای زیبای اوست، گاهی می نشست تنگ حوض و دلش را کامل میداد به دلبریهای پاک صاحب آب و دیگر چنگ و دندان به رخاش نمیکشید و منتظر خلوت هم نمیماند. هرچه بود همان تماشای شفاف کنار حوض روشن بود وبس.
ولی دیدی چه بر سر کودکیهایم آمد؟ یکهو همه چیز خراب شد . دست و پایم روز به روز بزرگ تر می شدند و خانه ما روز به روز کوچک تر. بعد کلنگ به جان خانهها افتاد و نسل حوض برافتاد و جایش تنگ بلور آمد و از همان روز که ماهی قرمزهای بیچاره را توی تنگ بلور انداختند، گربهها حریصتر شدند وهی همه برای دولب قرمز من چنگ و دندان تیز کردند. من دیگر بزرگ شده بودم و موهای از شب سیاهترم را توی یک روسری گل گلی قایم میکردم و بعد گربهها هی حریص تر میشدند و ماهیها هی میترسیدند و هی من بیشتر موهایم را دلتنگ میشدم و دیگر هیچ گربهای به هیچ ماهی قرمزی رحم نکرد و دیگر هیچ کس نفهمید که زیبایی ذات ماهی قرمز است.
از کودکی تا زن شدن راه سختی را آمدم. هزار بار سرکشی کردم و هزار بار دهان باز کردم که آی من می خواهم لبهایم مثل همان ماهی قرمز کوچک باشد توی حوض صورتم ولی حالا از همان روزی که زن شدم تا خود امروز، سالهاست که این دهان جز برای اعتراض باز نمی شود. من حتی نمیخواستم به خاطر شکستن تنگ بلوری که شده است حصاری برای گوهر ناب زیبایی جنس ما، کسی گربه همسایه را از دروازه شهر آویزان کند اما نشد و من هربار از پشت همان شیشه، اول شرم کردم از چشمهای هیز گربه و بعد به همان اندازه از چشمهای ز حدقه در آمدهاش بر حلقه دار. آخر هم نفهمیدم که چرا کلنگها اول افتادهاند به جان حوض و بعد به جان ماهیها و بعد گربهها .
از روزی که زن شدم دیدم که یک صفحه دیجیتالی بزرگ و یک بشقاب بزرگتر گذاشتهاند در بلندای شهر تا این خطوط ماهواری یک کاری کنند که کلی ماهی قرمز دم جنبان ناز توی تلوزیون آپارتمانهایی که جای خانهها را گرفته، برای همه گربه های شهر هنرنمایی کنند به شرط آنکه یک وقت ماهیهای خانگی با دیدن هنرنمایی مجاز ماهیهای خارجی، هوس «چکمه» و چکامه برای زنانگی مرده خویش نکنند.
از روزی که زن شدم تا امروز، این ماهی قرمز توی حوض صورتم، افتاده گوشه تنگ شیشهای و هی نفس تنگی میکند.
و اكنون
محتاجم تنها محتاج يك چيز...
محتاج دعاي خير شما...
بنویس
بنویس و هراس مدار
از آنكه غلط ميافتد.
بنويس و
پاك كن
همچون خدا كه هزاران سال است
مينويسد و پاك ميكند
و ما هنوز زندهايم
در انتظار پاك شدن
و بر خود ميلرزيم.
