خدا من را می بیند شما را چطور ...؟ !
... حرف هایی گاه پوچ و گاه
سايه ها از پس هم دوان دوان مي گذرند صدايي مهيب مي آيد انگار باد است كه فرياد مي زند: برگرد! شايد نيابي آنچه را كه به دنبالش حيراني اما لحظه اي درنگ كن قبل از بازگشت يک بار ديگر نگاهي دقيق به پنجره بينداز و شيشه اي كه به رنگ آبي، سفيد، سبز و قرمز هويداست آنجا شايد دري باشد رو به زندگي، کسي چه مي داند؟! روح را صفا میدهد غرور و خود خواهی را نابود میکند نخوت و فراموشی را از بین میبرد انسان را متوجه وجود خود میکند. انسان گاه گاهی خود را فراموش میکند، فراموش میکند که بدن دارد بدنی ضعیف و ناتوان که، در مقابل عالم و زمان کوچک و ناچیز و آسیب پذیر است فراموش میکند که همیشگی نیست و چند صباحی بیشتر نمیپاید فراموش میکند که جسم مادی او نمیتواند با روح او هم پرواز شود لذا این انسان احساس ابدیت و مطلقیت و غرور و قدرت میکند سرمست پیروزی و اوج آمال و آرزوهای دور و دراز خود بی خبر از حقیقت تلخ و واقعیتهای عینی وجودبه پیش میتازد از هیچ ظلم وستم رو گردان نمیشود. اما درد آدمی را به خود میآورد حقیقت وجود او را به آدمی میفهماند و ضعف و زوال و ذلت خود را درک میکند دست از غرور کبریایی برمیدارد معنی خودخواهی و مصلحت طلبی و غرور را میفهمد و آن را توجه نمیکند. چه لطیف است حس آغازی دوباره، و چه زیباست رسیدن دوباره به روز زیبای آغاز تنفس... و چه اندازه عجیب است ، روز ابتدای بودن! و چه اندازه شیرین است امروز... روز میلاد... روز من! روزی که من آغاز شدم!
هواي كوچه سرد است و وهم آلود
و من در ميانه اين راه ميخكوب شده ام
شايد نگهباني در امتداد اين كوچه ايستاده 
| Design By : Night Skin |
من می خواستم لبهایم مثل یک ماهی قرمزکوچک باشد توی حوض صورتم و همه کیفش را ببرند. آخر خوب می دانستم که هیچ کس با چشم بد به ماهی قرمز نگاه نمیکند الی گربه سیاه خانه همسایه که تازه او هم وقتی می دید این ماهی قرمز دم جنبان خانه ما معصوم است و رقص، ذات بالههای زیبای اوست، گاهی می نشست تنگ حوض و دلش را کامل میداد به دلبریهای پاک صاحب آب و دیگر چنگ و دندان به رخاش نمیکشید و منتظر خلوت هم نمیماند. هرچه بود همان تماشای شفاف کنار حوض روشن بود وبس.
ولی دیدی چه بر سر کودکیهایم آمد؟ یکهو همه چیز خراب شد . دست و پایم روز به روز بزرگ تر می شدند و خانه ما روز به روز کوچک تر. بعد کلنگ به جان خانهها افتاد و نسل حوض برافتاد و جایش تنگ بلور آمد و از همان روز که ماهی قرمزهای بیچاره را توی تنگ بلور انداختند، گربهها حریصتر شدند وهی همه برای دولب قرمز من چنگ و دندان تیز کردند. من دیگر بزرگ شده بودم و موهای از شب سیاهترم را توی یک روسری گل گلی قایم میکردم و بعد گربهها هی حریص تر میشدند و ماهیها هی میترسیدند و هی من بیشتر موهایم را دلتنگ میشدم و دیگر هیچ گربهای به هیچ ماهی قرمزی رحم نکرد و دیگر هیچ کس نفهمید که زیبایی ذات ماهی قرمز است.
از کودکی تا زن شدن راه سختی را آمدم. هزار بار سرکشی کردم و هزار بار دهان باز کردم که آی من می خواهم لبهایم مثل همان ماهی قرمز کوچک باشد توی حوض صورتم ولی حالا از همان روزی که زن شدم تا خود امروز، سالهاست که این دهان جز برای اعتراض باز نمی شود. من حتی نمیخواستم به خاطر شکستن تنگ بلوری که شده است حصاری برای گوهر ناب زیبایی جنس ما، کسی گربه همسایه را از دروازه شهر آویزان کند اما نشد و من هربار از پشت همان شیشه، اول شرم کردم از چشمهای هیز گربه و بعد به همان اندازه از چشمهای ز حدقه در آمدهاش بر حلقه دار. آخر هم نفهمیدم که چرا کلنگها اول افتادهاند به جان حوض و بعد به جان ماهیها و بعد گربهها .
از روزی که زن شدم دیدم که یک صفحه دیجیتالی بزرگ و یک بشقاب بزرگتر گذاشتهاند در بلندای شهر تا این خطوط ماهواری یک کاری کنند که کلی ماهی قرمز دم جنبان ناز توی تلوزیون آپارتمانهایی که جای خانهها را گرفته، برای همه گربه های شهر هنرنمایی کنند به شرط آنکه یک وقت ماهیهای خانگی با دیدن هنرنمایی مجاز ماهیهای خارجی، هوس «چکمه» و چکامه برای زنانگی مرده خویش نکنند.
از روزی که زن شدم تا امروز، این ماهی قرمز توی حوض صورتم، افتاده گوشه تنگ شیشهای و هی نفس تنگی میکند.
و اكنون
محتاجم تنها محتاج يك چيز...
محتاج دعاي خير شما...
بنویس
بنویس و هراس مدار
از آنكه غلط ميافتد.
بنويس و
پاك كن
همچون خدا كه هزاران سال است
مينويسد و پاك ميكند
و ما هنوز زندهايم
در انتظار پاك شدن
و بر خود ميلرزيم.
