خدا من را می بیند شما را چطور ...؟ !
... حرف هایی گاه پوچ و گاه
قلمم را ميپرستم، همانگونه که خدايم را ميپرستم. همانگونه که مادرم را ميپرستم. قلم انديشه است، عقل است، احساس است، انسان است، ارتباط است. قلم آن است که من، احساسم، انديشهام، رويايم، کابوسم، شکّم، يقينم، درستم و نادرستم، هيچ کدام در من نمانند تا بپوسند که عاقبت راکد ماندن هر آبي، هر چند زلال، مرداب است. هيچ انساني، تنها به هيچ چيز و هيچ جا نخواهد رسيد. انسان خلق شده تا در ميان انسانها و جامعهاشان زندگي کند و اين در ميان به معناي ارتباط است و ارتباط چيست؟ ارتباط قلم است. چه بسيار شکستند قلمها و دوختند لبها و بريدند سرها و به صلیب کشیدند تن ها که ديگر نه بنويسي، نه بگويي، نه فکر کني. اما آنها نميدانستند که: اگر قلمم بشکنيد تا ننويسم، سخن ميگويم. اگر لبانم بدوزيد تا نگويم، با دست و پايم خبرشان ميکنم. اگر دست و پايم را ببنديد تا ديگران را خبر نکنم، با چشمانم فرياد ميزنم. اگر چشمانم را ببنديد تا نبينم و نبينند، باز هم من در ذهنم جريان دارد و انديشهام و دانستههايم از بين نميروند تا روزي، به گونهاي، ديگران را آگاه کنم. من، انديشهام، اعتراضم و سخنم، هيچگاه نخواهند مرد، مگر آن که من هم بميرم. مرا هم که بکشيد، باز هم کساني هستند تا بگويند از رنجي که ميبريم. مرا قلم آموخت رسم زیستن. قلم نان نیست . به قلم سوگند و به ایمانی که به قلم دارم قصم که قلم درمان است ونوشتن يعنی چيزی از فراموشی بيرون كشيدن بيرون از هيا هوی كوچه ها و خيابان ها جايی پيدا كردن پنهان شدن ، آخرين امكان ِ رهايی بخش ! نقطه كشی كردن وادامه دادن ، نوشتن و نوشتن ، نوشتن بر عليه نوشتن نوشتن از نوشتن ، نوشتن.......
معبود بودن، بت بودن، مرتبه بسيار بالايي است. قلم تا آن جا بالا رفته و بزرگ شمرده شده که خود را در رديف معبود و معشوق نشانده است. اما چيست اين قلم؟
| Design By : Night Skin |
من می خواستم لبهایم مثل یک ماهی قرمزکوچک باشد توی حوض صورتم و همه کیفش را ببرند. آخر خوب می دانستم که هیچ کس با چشم بد به ماهی قرمز نگاه نمیکند الی گربه سیاه خانه همسایه که تازه او هم وقتی می دید این ماهی قرمز دم جنبان خانه ما معصوم است و رقص، ذات بالههای زیبای اوست، گاهی می نشست تنگ حوض و دلش را کامل میداد به دلبریهای پاک صاحب آب و دیگر چنگ و دندان به رخاش نمیکشید و منتظر خلوت هم نمیماند. هرچه بود همان تماشای شفاف کنار حوض روشن بود وبس.
ولی دیدی چه بر سر کودکیهایم آمد؟ یکهو همه چیز خراب شد . دست و پایم روز به روز بزرگ تر می شدند و خانه ما روز به روز کوچک تر. بعد کلنگ به جان خانهها افتاد و نسل حوض برافتاد و جایش تنگ بلور آمد و از همان روز که ماهی قرمزهای بیچاره را توی تنگ بلور انداختند، گربهها حریصتر شدند وهی همه برای دولب قرمز من چنگ و دندان تیز کردند. من دیگر بزرگ شده بودم و موهای از شب سیاهترم را توی یک روسری گل گلی قایم میکردم و بعد گربهها هی حریص تر میشدند و ماهیها هی میترسیدند و هی من بیشتر موهایم را دلتنگ میشدم و دیگر هیچ گربهای به هیچ ماهی قرمزی رحم نکرد و دیگر هیچ کس نفهمید که زیبایی ذات ماهی قرمز است.
از کودکی تا زن شدن راه سختی را آمدم. هزار بار سرکشی کردم و هزار بار دهان باز کردم که آی من می خواهم لبهایم مثل همان ماهی قرمز کوچک باشد توی حوض صورتم ولی حالا از همان روزی که زن شدم تا خود امروز، سالهاست که این دهان جز برای اعتراض باز نمی شود. من حتی نمیخواستم به خاطر شکستن تنگ بلوری که شده است حصاری برای گوهر ناب زیبایی جنس ما، کسی گربه همسایه را از دروازه شهر آویزان کند اما نشد و من هربار از پشت همان شیشه، اول شرم کردم از چشمهای هیز گربه و بعد به همان اندازه از چشمهای ز حدقه در آمدهاش بر حلقه دار. آخر هم نفهمیدم که چرا کلنگها اول افتادهاند به جان حوض و بعد به جان ماهیها و بعد گربهها .
از روزی که زن شدم دیدم که یک صفحه دیجیتالی بزرگ و یک بشقاب بزرگتر گذاشتهاند در بلندای شهر تا این خطوط ماهواری یک کاری کنند که کلی ماهی قرمز دم جنبان ناز توی تلوزیون آپارتمانهایی که جای خانهها را گرفته، برای همه گربه های شهر هنرنمایی کنند به شرط آنکه یک وقت ماهیهای خانگی با دیدن هنرنمایی مجاز ماهیهای خارجی، هوس «چکمه» و چکامه برای زنانگی مرده خویش نکنند.
از روزی که زن شدم تا امروز، این ماهی قرمز توی حوض صورتم، افتاده گوشه تنگ شیشهای و هی نفس تنگی میکند.
و اكنون
محتاجم تنها محتاج يك چيز...
محتاج دعاي خير شما...
بنویس
بنویس و هراس مدار
از آنكه غلط ميافتد.
بنويس و
پاك كن
همچون خدا كه هزاران سال است
مينويسد و پاك ميكند
و ما هنوز زندهايم
در انتظار پاك شدن
و بر خود ميلرزيم.
