خدا من را می بیند شما را چطور ...؟ !
... حرف هایی گاه پوچ و گاه
دنيا ديوارهاي بلند دارد و درهاي بسته كه دور تا دور زندگي را گرفته اند. شايد هم پنجره اش زيادي بالاست و قد من نمي رسد. با اين ديوارها چه مي شود كرد؟ دلم افتاده تو حياط شما، مي شود دلم را پس بدهيد؟ دفترچه یادداشت قطوری دارم که صفحاتش پر است از نوشته هایی که کلماتش در هم لولیده اند و از هیچ الگوی منظمی پیروی نمی کنند... کلافهایی دور برخی از کلمات پیچیده ام تا خوانده نشوند... فلشهایی کشیده ام که جملات را به هم مربوط می کند و گاهی امتداد فلش ، سطر اول را به سطر آخر مربوط می کند ... حاشیه ی صفحات پر است از شکلهای منظم و گاه نامنظم هندسی ، که هیچ معنی و مفهمومی ندارند... تعداد این شکلها در هر صفحه ، نشان دهنده دفعاتی است که مجبور شده ام تمرکز کنم...! عده ایی با جویدن ناخن ، عده ایی با تکان دادن پا ، عده ایی با ضربه زدن بر روی پیشانی و عده ایی با روشهای احمقانه تری به تمرکز می رسند و عده ایی هم مانند من با کشیدن شکلهای کوچک بی معنی بر حاشیه ی روزنامه ، صفحات دفترچه یادداشت، تمرکز پیدا میکنند.. اینروزها اشکال بی معنی از محدوده ی حاشیه ی صفحات دفترچه یادداشتم خارج شده اند و تقریبا تمام صفحه را اشغال کرده اند و لابلایشان چند واژه ی کلاف پیچ شده ی منزوی مهجور ، که توان جمله شدن را ندارند ، اسیرند! علت این پراکندگی فکر ، تجربه ایی تازه است... موسیقی متن این روزهایم "سفید " است! مهار ناشدنی و غیر قابل کنترل ... افشاگر و مه آلود... دنیاشروع شد زنجیر نداشت خدا دنیایی بی زنجیر آفرید آدم زنجیر را ساخت؛ شیطان کمکش کرد دل زنجیر شد دنیا زنجیر شد و آدم ها همه شدند دیوانه زنجیری ... برای خانواده ی خوبی که دارم. برای داشتن پدر و مادر بزرگواری که بدی های من و بدجنسی های من و خودخواهی های منو تحمل می کنن و بهم آزادی عمل می دن. برای داشتن خواهر و برادرم. برای سلامتی ام. برای طراوت و نشاطم. برای داشتن یه کار خوب. برای داشتن درآمد کافی که محتاج کسی نباشم. برای داشتن دوستان خوب... هر چند کمتر از انگشتان دستم هستند اما بودنشون برام بینهایت ارزشمنده. برای فرصت داشتن تجربه های تلخ و شیرین. برای دردهایی که کشیدم و برای زخم هایی که یادگارشونه. برای تمام نداشته هایم که بهم قدرت و تلاش و امید برای ادامه دادن و بدست آوردنشون می ده. برای تمام دیوانگی ها و خیره سری هام که بهم امید آدم شدن می ده. بازم برای داشتن همچین مادری که اگه دعای اون نبود من هیچی هیچی نبودم. برای اینکه اگه خوب و بد ، هر کاری کردم گفتم من کردم. برای اینکه گاهی با کله می خورم زمین تا یادم بمونه و برگردم ببینم کجا اشتباه کردم. برای بی تابی های عصر جمعه که باعث می شه آرزوی یه شنبه ی پر از کار را داشته باشم و فرداش مشتاقانه ازش استقبال کنم. زندگی .......... سختی،اما مبارزه میکنم جنگ جنگ تا پیروزی
نمي شود از ديوارهاي دنيا بالا رفت.
نمي شود سرك كشيد و آن طرفش را ديد.
اما هميشه نسيمي از آن طرف ديوار، كنجكاوي آدم را قلقلك مي دهد.
كاش اين ديوارها پنجره داشت و كاش مي شد گاهي به آن طرف نگاه كرد.
شايد هم پنجره اي هست و من نمي بينم.
مي شود از ديوارها فاصله گرفت و قاطي زندگي شد و ميشود اصلاً فراموش كرد كه ديواري هست و شايد مي شود تيشه اي برداشت و كند و كند.
شايد دريچه اي ، شايد شكافي ، شايد روزني ، شايد....
ديوارهاي دنيا بلند است و من گاهي دلم را پرت مي كنم آن طرف ديوار.
مثل بچه ي بازيگوشي كه توپ كوچكش را از سر شيطنت به خانه ي همسايه مي اندازد.
گاهي دلم را پرت مي كنم آن طرف ديوار.
آن طرف حياط خانه ي خداست.
و آن وقت هي در مي زنم ، در مي زنم ، در مي زنم و مي گويم
كسي جوابم را نمي دهد.
كسي در را برايم باز نمي كند.
اما هميشه دستي دلم را مي اندازد اين طرف ديوار،همين....
و من اين بازي را دوست دارم.
همين كه دلم پرت مي شود اين طرف ديوار.
همين كه....
من اين بازي را ادامه مي دهم،
و آنقدر دلم را پرت مي كنم،
آنقدر دلم را پرت مي كنم تا خسته شوند،
تا ديگر دلم را پس ندهند،
تا آن در را باز كنند و بگويند:
بيا خودت دلت را بردار و برو.
آن وقت من مي روم و ديگر هم بر نمي گردم.
من اين بازي را ادامه مي دهم...
| Design By : Night Skin |
من می خواستم لبهایم مثل یک ماهی قرمزکوچک باشد توی حوض صورتم و همه کیفش را ببرند. آخر خوب می دانستم که هیچ کس با چشم بد به ماهی قرمز نگاه نمیکند الی گربه سیاه خانه همسایه که تازه او هم وقتی می دید این ماهی قرمز دم جنبان خانه ما معصوم است و رقص، ذات بالههای زیبای اوست، گاهی می نشست تنگ حوض و دلش را کامل میداد به دلبریهای پاک صاحب آب و دیگر چنگ و دندان به رخاش نمیکشید و منتظر خلوت هم نمیماند. هرچه بود همان تماشای شفاف کنار حوض روشن بود وبس.
ولی دیدی چه بر سر کودکیهایم آمد؟ یکهو همه چیز خراب شد . دست و پایم روز به روز بزرگ تر می شدند و خانه ما روز به روز کوچک تر. بعد کلنگ به جان خانهها افتاد و نسل حوض برافتاد و جایش تنگ بلور آمد و از همان روز که ماهی قرمزهای بیچاره را توی تنگ بلور انداختند، گربهها حریصتر شدند وهی همه برای دولب قرمز من چنگ و دندان تیز کردند. من دیگر بزرگ شده بودم و موهای از شب سیاهترم را توی یک روسری گل گلی قایم میکردم و بعد گربهها هی حریص تر میشدند و ماهیها هی میترسیدند و هی من بیشتر موهایم را دلتنگ میشدم و دیگر هیچ گربهای به هیچ ماهی قرمزی رحم نکرد و دیگر هیچ کس نفهمید که زیبایی ذات ماهی قرمز است.
از کودکی تا زن شدن راه سختی را آمدم. هزار بار سرکشی کردم و هزار بار دهان باز کردم که آی من می خواهم لبهایم مثل همان ماهی قرمز کوچک باشد توی حوض صورتم ولی حالا از همان روزی که زن شدم تا خود امروز، سالهاست که این دهان جز برای اعتراض باز نمی شود. من حتی نمیخواستم به خاطر شکستن تنگ بلوری که شده است حصاری برای گوهر ناب زیبایی جنس ما، کسی گربه همسایه را از دروازه شهر آویزان کند اما نشد و من هربار از پشت همان شیشه، اول شرم کردم از چشمهای هیز گربه و بعد به همان اندازه از چشمهای ز حدقه در آمدهاش بر حلقه دار. آخر هم نفهمیدم که چرا کلنگها اول افتادهاند به جان حوض و بعد به جان ماهیها و بعد گربهها .
از روزی که زن شدم دیدم که یک صفحه دیجیتالی بزرگ و یک بشقاب بزرگتر گذاشتهاند در بلندای شهر تا این خطوط ماهواری یک کاری کنند که کلی ماهی قرمز دم جنبان ناز توی تلوزیون آپارتمانهایی که جای خانهها را گرفته، برای همه گربه های شهر هنرنمایی کنند به شرط آنکه یک وقت ماهیهای خانگی با دیدن هنرنمایی مجاز ماهیهای خارجی، هوس «چکمه» و چکامه برای زنانگی مرده خویش نکنند.
از روزی که زن شدم تا امروز، این ماهی قرمز توی حوض صورتم، افتاده گوشه تنگ شیشهای و هی نفس تنگی میکند.
و اكنون
محتاجم تنها محتاج يك چيز...
محتاج دعاي خير شما...
بنویس
بنویس و هراس مدار
از آنكه غلط ميافتد.
بنويس و
پاك كن
همچون خدا كه هزاران سال است
مينويسد و پاك ميكند
و ما هنوز زندهايم
در انتظار پاك شدن
و بر خود ميلرزيم.
